Bekering

22-02-2019

In tegenstelling tot wat velen schijnen te denken, is het doel van de christelijke leer niet het veranderen van de wereld of de maatschappij. Christen zijn, is geen politieke overtuiging.
Niet de wereld, de mensheid, de maatschappij, de gemeenschap moet veranderen, maar de mens als individu. Dat is dan bekering.

Bekering wil niet zeggen dat je je aansluit bij een of andere geloofsrichting of kerkgemeenschap; je keert je tot God en gaat leven volgens zijn regels.
Het is niet voldoende om te zeggen: ik geloof in God en in alles wat de bijbel of de kerk mij voorhoudt te geloven. Dat is een intellectuele beslissing en natuurlijk moet je die nemen maar het is geen bekering.
Bekering houdt ook in dat je jezelf in vraag stelt; voortdurend op zoek gaat naar je echte motivatie; nagaat of je innerlijke houding in overeenstemming is met je uiterlijk handelen en omgekeerd.
Het veronderstelt ook een gezond schuldbesef.

Ik zeg wel 'schuldbesef' en niet 'schuldgevoel'. Een gevoel is een passief iets.
Een schuldgevoel kan je verlammen, terwijl het juist de bedoeling is iets te veranderen.
Een gewetensonderzoek lijkt echt uit de tijd; het roept de herinnering op aan een strenge, straffende God.
Met een soort zelfgenoegzaamheid spreken we schande over het moreel verval van de wereld maar stellen ons eigen handelen totaal niet in vraag. Erger nog, we passen ons eigen denken en handelen aan aan het gedrag dat in de huidige samenleving zonder taboes, normaal is geworden.

Ik las ooit in een artikel dat we leven in een 'sorrycultuur'.
We lopen tegen iemand aan en we zeggen sorry; we vergeten iets en we zeggen sorry; we zijn het niet eens met iemand en we beginnen met 'sorry maar...'
Je hebt je verontschuldigd dus je hebt je plicht gedaan en als de ander hier niet tevreden mee is, dan is die in fout.
Het is ook zo'n makkelijk woord zonder consequenties.
Maar we gebruiken het ook voor zwaardere misstappen die dan op datzelfde niveau terechtkomen.
Het is een verontschuldiging die de diepte mist van 'het spijt me' ook al denken we dat we daarmee hetzelfde zeggen.
Spijt het ons ook echt wanneer we iets verkeerd gedaan, gezegd of gedacht hebben? Blijft het een beetje hangen? Geeft het een beetje wroeging want dat is nodig wil je het in de toekomst anders gaan doen.
Wanneer je niet echt schuld voelt dan heb je ook geen nood aan verandering en zelfs niet aan vergeving en dat heeft een grotere inpakt op ons leven dan we denken.

Je verontschuldigingen aanbieden - dus 'het spijt me' zeggen - is iets anders dan verontschuldigingen zoeken voor jezelf.
Dit laatste doet het schuldbesef vervagen. OK, we doen wel dingen die strikt genomen niet juist zijn, maar we hebben daar een goede reden voor.
- Ik neem bepaalde zaken mee van mijn werkplek maar iedereen doet dat en niemand mist ze.
- Ik werk in het zwart of laat zonder factuur werken, maar we betalen ook veel te veel belastingen.
- Ik rij 140 km per uur op de autostrade maar die snelheidsbeperking is belachelijk wanneer er weinig verkeer is.
- Ik lieg soms want wanneer ik de waarheid vertel, komt er ruzie en ik ben een vreedzaam mens.
- Ik blaf mijn huisgenoten af maar dat komt omdat ik gestresseerd ben.
- Ik flap er maar alles uit ook al kwetst het, maar ik kan niet huichelen.

'Heb je soms gegeten van de boom waarvan ik je verboden had te eten?' De mens antwoordde: 'De vrouw die U hebt gemaakt om mij ter zijde te staan, heeft mij vruchten van de boom gegeven en toen heb ik ervan gegeten.'
'Waarom heb je dat gedaan?' vroeg God de Heer aan de vrouw. En zij antwoordde: 'De slang heeft me misleid en toen heb ik ervan gegeten.'

Wij zijn niet schuldig of toch althans niet zo erg; de anderen, de omstandigheden zijn er verantwoordelijk voor, 'sorry' . En we gaan over tot de orde van de dag, geen wroeging en geen voornemen om het de volgende keer anders te doen.
Maar het is juist de bedoeling dat we het anders gaan doen; dat is bekering.

God geeft ons de kans om met een schone lei te beginnen, dat is het christelijke verhaal.
Jammer genoeg hebben velen een verkeerd idee van wat een schone lei is.
Het is niet een laagje verf op de vuile lei aanbrengen, zodat het er allemaal netjes uitziet. Wanneer je over het vuil heen schildert, lijkt het van op afstand wel mooi, maar hoe dichter je komt, hoe meer je de oneffenheden zult zien.
De verf zal zich ook niet goed hechten en vlug afschilferen zodat er plekken ontstaan waar het onderliggende vuil weer zichtbaar wordt en het er allemaal nog erger gaat uitzien dan voor de schilderbeurt.
Iedereen die al eens iets geschilderd heeft, weet dat je de ondergrond goed moet voorbereiden om een mooi en duurzaam resultaat te krijgen.
Eerst was je het vuil weg en verwijder je de loszittende stukken van de oude verflaag. Dan schuur je het geheel op en breng je eventueel een grondlaag aan en pas dan begin je te schilderen. Het vraagt heel wat werk om een goed resultaat te krijgen.
Ook bekering brengt heel wat werk met zich mee, het is een pijnlijk en tijdrovend proces.
Maar het is de moeite waard om een mooi resultaat te krijgen.